جی پی اس ماهواره ای چیست و چگونه کار می کند؟

جی پی اس یا سیستم موقعیت یاب جهانی(Global Positioning System) منظومه ای متشکل از ۲۴ ماهواره در مدار زمین میباشد. به این ماهواره ها نوستار(Navstar) نیز گفته می شود. پروژه جی پی اس ماهواره ای در سال ۱۹۷۳ برای غلبه بر مشکلات و محدودیتهای پیشین مکان یابی راه اندازی شد. بخش دفاعی آمریکا شروع پروژه جی پی اس ماهواره ای را برعهده گرفت و بخش اول پروژه را در سال ۱۹۷۸ با نوستار ۱ راه اندازی کرد. هم اکنون مالکیت این سیستم در دست آمریکا بوده پشتیبانی آنرا نیز نیروی هوایی آمریکا انجام میدهد.
ساختار جی پی اس ماهواره ای
جی پی اس ماهواره ای را می توان به سه بخش و ساختار اساسی تقسیم بندی کرد که عبارتند از:

  • بخش فضایی (Space segment)
  • بخش کنترل ( Control segment)
  • بخش کاربر (User segments)

بخش فضایی

بخش فضایی سیستم جی پی اس ماهواره ای شامل ماهواره های مستقر در مدار زمین می باشد که به آنها اصطلاح ماشین های فضایی(Space Vehicle)نیز گفته می شود. این ماهواره ها در مدار میانی زمین قرار می گیرند. همچنین این ماهواره ها دارای تاسیساتی هستند که برای آماده سازی و پرتاب آنها استفاده می شود.

بخش کنترل

بخش کنترل جی پی اس ماهواره ای شامل ایستگاه‌های کنترل زمینی است که دارای مختصات معلوم می باشد. این ایستگاه ها وظیفه محاسبه و تعقیب چند جمله ای ریاضی و موقعیت ماهواره ها را نسبت به یک سیستم مختصات ژئودتیک و ژئوسنتریک بر عهده دارند. تعداد این ایستگاهها ۵ عدد می باشد.

بخش کاربر

بخش کاربران سیستم شامل دو بخش است:

  • آنتن دریافت کننده اطلاعات
  • گیرنده که همان پردازش کننده اطلاعات دریافتی می باشد.

در بخش کاربر فاصله بین آنتن زمینی تا آنتن جی پی اس ماهواره ای با استفاده از حداقل ماهواره تعیین می شود. نکته مهمی که در موقعیت یابی توسط جی پی اس باید بدان دقت نمود این مسئله است که در این موقعیت یابی ارتفاع تعیین شده توسط این سیستم با نقشه های اطلس کمی تفاوت دارد. این تفاوت که حداکثر به میزان ۱۰۰ متر می باشد به این دلیل است که مبنای محاسبه ارتفاع در اطلس های جغرافیایی سطح دریاهای آزاد بوده ولی در جی پی اس ماهواره ای مبنای محاسبه سطح مبنای بیضوی است.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

طراحی سایت